Peria, adını Antik Yunan tiyatrolarında sahne dekorlarının değişimini sağlayan periactoi sistemlerinden alır. Bu referans, tasarımın temel fikrini oluşturan sahne, dönüşüm ve anlatı kavramlarını doğrudan mekâna taşır.
Doğal taştan oyulmuş gövde, mimari bir fragman gibi ele alınır; sanki antik bir sahneden kopup günümüze ulaşmış bir parça hissi verir. Keskin olmayan kırımlar ve kontrollü boşluklar, taşın kütlesel ağırlığını yumuşatarak heykelsi bir denge kurar. Üzerine yerleşen aydınlatma elemanı ise bu “sahne parçasını” ışıkla tamamlar.
Peria, yalnızca bir aydınlatma nesnesi değil; geçmişte mekân, dekor ve hikâye arasında kurulan ilişkinin çağdaş bir yorumu olarak konumlanır. Işık, taş ve form arasındaki bu ilişki sayesinde Peria, bulunduğu mekânda sessiz ama güçlü bir anlatı üretir.
Doğal taştan oyulmuş gövde, mimari bir fragman gibi ele alınır; sanki antik bir sahneden kopup günümüze ulaşmış bir parça hissi verir. Keskin olmayan kırımlar ve kontrollü boşluklar, taşın kütlesel ağırlığını yumuşatarak heykelsi bir denge kurar. Üzerine yerleşen aydınlatma elemanı ise bu “sahne parçasını” ışıkla tamamlar.
Peria, yalnızca bir aydınlatma nesnesi değil; geçmişte mekân, dekor ve hikâye arasında kurulan ilişkinin çağdaş bir yorumu olarak konumlanır. Işık, taş ve form arasındaki bu ilişki sayesinde Peria, bulunduğu mekânda sessiz ama güçlü bir anlatı üretir.
